Ik begin bij het begin en dat is nu

Welke dingen omringen mij die in het verleden zijn?

Welke angsten beheersen mij die de toekomst overweldigend doen lijken?

En hoe weerhouden verhalen van het verleden en over de toekomst, mij om nu volledig te leven?

Het begin is altijd nu. De bevrijding is altijd in het nu beschikbaar. Want leven wachtend op een toekomst is verlammend, leven in wat geweest is, is gevangenschap.

In het nu kan er gehandeld worden en geleefd. Doen en zijn hebben alleen een werkelijke plek - een werkelijkheid dus - in tegenwoordigheid, in het heden.

Vertrouwen is de sleutel

Handelen in het vertrouwen en geloof dat wat je doet op een of andere manier iets dient, ook al kun je niet zien hoe precies. Het is bewegen wanneer niet alles kristalhelder is. Het is eerst geloven, dan zien. Die intuïtie volgen, die (nog) niet te verklaren opdrachten geeft. Het leven heeft me vaak genoeg een knipoog gegeven en me achteraf laten zien waarom ik iets moest doen zoals ik het deed, ook al begreep ik er zelf nog niks van in het moment, maar de ingeving was niet te negeren. En soms heb ik ook geen "bewijs" gekregen waarom ik iets wel of niet moest doen, maar misschien moest ik precies iets niet meemaken of zien.

Angst en controle

Controle zegt precies het tegenovergestelde van vertrouwen: eerst zien, dan geloven. En precies dat is de houding waarmee we een heleboel gewenste realiteiten niet zullen creëren. Als er zoveel ongeloof is in een bepaalde uitkomst die we wensen te zien, zullen we nooit de nodige stappen ondernemen waarmee wij die realiteit mede mogelijk maken.

Van tijd tot tijd begint dat te knagen, aan mij in ieder geval. Het geeft een machteloos gevoel, alsof ik niet in staat ben iets te creëren wat ik wens te zien. Eigenlijk geef ik te snel op, want ik schiet terug in controle. En ik word passief in de zin dat ik niet meer iets anders kan creëren dan wat ik tot nu toe al ken en gezien heb. En ik zal mijn belemmerende (onbewuste) overtuigingen bevestigd zien. Om iets nieuws te ervaren en te creëren, heb je nieuw en anders te zijn en te handelen. Daarin liggen creatiekracht en bevrijding.

Eerst geloven, dan zien gaat niet over exact krijgen wat je wilt en wanneer je het wilt. Het gaat over verantwoordelijkheid nemen over jouw deel in de creatie die de werkelijkheid is en tegelijkertijd in overgave zijn aan het Leven.

Inzicht en vergetelheid

Als ik kijk naar waar ik nu ben, ik loop 29 jaar op deze aarde in deze vorm, dan kan ik verdrietig worden. Omdat ik soms denk in rondjes te lopen van inzicht en vergetelheid. Want waarom heb ik bepaalde dingen nog niet bereikt of gedaan? Alsof het besef dat de realiteit - mijn creatiekracht is mijn bevrijding - zo werkt nog niet voldoende ingebed is, alsof de angst te groot is om vliegend vooruit te gaan. Of misschien verwacht ik simpelweg een tempo van mezelf wat niet realistisch is. En eigenlijk is er ook geen één moment waarop alles doorbroken kan zijn, want het leven is een oefening.

Het verdriet en de teleurstelling in mezelf kunnen wederom een valkuil worden. Als ik terugkijk werden dat jaren geleden de periodes waarin ik mezelf als depressief omschreef, dat ik bijna verdronk in me ellendig voelen. En gelukkig, thank God, zijn de dalen minder dramatisch, kan ik ze steeds meer als een beschouwer en nieuwsgierige onderzoeker ondergaan.

Een vriendin zei ooit tegen mij: jij wilt niet (of durft niet) kwetsbaar (te) zijn. Perfectionisme is daar ook een uiting van, snel oordelen ook. En precies die dingen weerhouden mij om te delen hierover. Dus hierbij een doorbreking, een begin en dat is nu.

Misschien wordt er iets in je aangezet na het lezen van deze blog. Voel je vrij om je gedachten en inzichten hierover met mij te delen, ik hoor ze graag ♥